وشاهد بین ما دوتا خدابود

خداآمد شهادت داد امشب

که ما ها راهمان از هم جدا بود

  پس توکجایی به خدامی شکنم بی همتا

ریشه ی چشمان وتنت در دل من جادارد

ریشه وچشمان تو پوشیده تنم بی همتا 

نیست میان دل مرداب  به جزنیلوفر

آه که من اشک همان کوهکنم بی همتا

نازوقشنگی تو پر کرده همه دنیا را

باعث این شهرتت انگار منم بی همتا

باز نگو نام مرا روی لبت پنهان کن

نام تو روییده میان دهنم  بی همتا

چیده شدی ودل مرداب برایت خشکید

آه تنم می شکنم دروطنم بی همتا

که در  هرحالتی   او رابخوانم

تو رفتی وخدا از خاطرم  رفت

چرا اینگونه کرد او  امتحانم؟!

از آن روز که نگاهت کرده بودم 

خودم راهی ملامت کرده بودم

نمی دانم چه مرگم بود گویا

به چشمان تو عادت کرده بودم

***********

  چرا داده به او در قلب خود جا

   برید  از  من  چرا  آخر خدایا

    چه بد بختم!ندایی گفت امشب

    نکن شاعر تو در کفش خدا پا

 فضای غصه هایم دم گرفته 

 دل  بارانیم نم نم گرفته

 ببار ای مرد تنها و غریبه

 زمین گونه ام ماتم گرفته

                                                     دوبیتی

 کسی آمد به سوی مرقدانگار

  نهاده پا فراتر از حد انگار

 تلاطم های دل آرام باشید

  کسی زنگ در مارا زد انگار

 آدم زمین آمد همراه  حوا بود

برخیز فرهادت یک عمر تنها بود

یک سیب می خواهد این آدم تنها

سیبی که از اول معلول غم ها بود

چودریا ساحلم را دوست دارم

هنوزم مات و مبهوتم خدایا

چرا من قاتلم را دوست دارم